Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2008

Χρόνια πολλά γιαγιά Παναγιώτα!!!

Σήμερα γιορτάζει η προγιαγιά μου, η Παναγιώτα...
Είναι η γυναίκα που με μεγάλωσε όταν η μαμά μου έφυγε για δουλειά εκτός πόλης...
Της χροστάω τόσα πολλά που δεν χοράνε σε ένα post...
Ποτέ της δεν σήκωσε χέρι πάνω μου...
Είμαι το πρώτο της δισέγγόνο...
Και από μένα ίσως προλάβει να δει το πρώτο της τρισέγγονο...
Πάντα μου 'λεγε τα δικά της...
Είναι η πιο γλυκιά γιαγιά του κόσμου όλου...
Μακάρι να φτάσω και 'γω κάποια στιγμή στην ηλικία της...
Θα 'μαι μια "μικροσκοπική" γιαγιά, όπως λέει μια φίλη μου...:)

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2008

Όνειρο Νο 1

Όταν όλα θα ΄χουν περάσει...
Όταν θα 'μαστε επιτέλους μαζί...


Και θα 'μαι επιτέλους σίγουρη για το τι θέλω...
Θα 'ναι τέλη Μάη ή αρχές Ιούνη...


Τότε που εμφανίζονται οι δροσουλίτες...


Θα περάσουμε όλο το βράδυ μαζί... Έξω... Κάτω απ' τ' άστρα... Αγκαλιά...


Κι όταν θ' αρχίσει να χαράζει...

Θα πάρω το χέρι σου και θα πάμε μαζί αγκαλιά στην παραλία...

Εκεί στα Σφακιά...

Που μικρή έπαιζα με τα βότσαλα...

Θα κοιτάξουμε μαζί τον ήλιο...

Θα με αγκαλιάσεις και θα σου κρατώ το χέρι...

Εκεί θα δώσουμε όρκους αιώνιας αγάπης...


Θα κολυμπήσω στη θάλασσα για πρώτη φορά...

Μαζί σου...

Χωρίς φόβο...

Χωρίς δυσταγμό...

Για πάντα μαζί...

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2008

Τα τετράδια ενός τρελού ερωτευμένου

Αφιέρωμα στον Μιχάλη

Σήμερα θα σας δείξω πόσο μ' αγάπησε ένα λιονταράκι που πρόσφατα θα 'χε γενέθλια (αν ζούσε)...
Δεν κράτησα ούτε μια φωτογραφία του... Όλες τις έκαψα...
Κράτησα τις καλές αναμνήσεις...
Μα κι αυτές έχουν τώρα ξεθωριάσει...
Μου 'χουν μείνει και τα τετράδια του...
"Τα τετράδια ενός τρελού ερωτευμένου"
Έτσι τα ονόμασα...
Ίσως κάποτε να τα εκδόσω...
Αλλά αυτό είναι απλά μια ιδέα...
Σήμερα θα σας δείξω ένα μικρό δείγμα...
Ένα μικρό δείγμα απ' το πόσο πολύ μ' αγαπούσε...
Κι εγώ τι έκανα;
Τον πίεζα... Του γκρίνιαζα... Και προσπαθόντας να μη μου χαλάσει το χατίρι... έχασε τη ζωή του...
Τεσπά, περασμένα ξεχασμένα...
Οι καλές αναμνήσεις είναι αυτές που πρέπει να μένουν...
Οι κακές εμφανίζονται από το πουθενά, σαν φαντάσματα... εκεί που δεν τις περιμένεις...
Να λοιπόν ένα δείγμα απ' τα γραπτά του αγγέλου μου...

Έβρεχε.
Ήταν μια ξαφνική βροχή μες τη μέση του καλοκαιριού.
7 Αυγούστου, μια μέρα πριν τα γενεθλιά μου.
Ήμουν ομαδάρχης σε μια κατασκήνωση.
Ο κολλητός μου με είχε παρακινήσει να πάμε μαζί για να κάνουμε γνωριμίες.
Η Κατερίνα, μια ομαδάρχισσα, πάνω-κάτω στην ηλικία μου, ήταν υπέυθυνη στο διπλανό σπιτάκι, ήρθε και μου ζήτησε να τη βοηθήσω να πάει ένα κορίτσι στον γιατρό.
Αχ αυτό το κορίτσι... Τι ήθελα και μπλέχτηκα μαζί της;
Ευ-αγγελία σημαίνει καλή είδηση.
Και απ' τη μέρα που την γνώρισα, όλες οι ειδήσεις ήταν καλές.
Η μητέρα μου επιτέλους θα μου έκανε το αδερφάκι που πάντα ποθούσα!
Με δεχτηκαν στην ομάδα!
Θα πάρω και κάποιο ποσοστό για της πανελλαδικές μου παν!
Αχ αυτη η κοπελίτσα!
Θυμάμαι όταν την προτοείδα...
Δεν είναι ιδιαίτερα όμορφη, ούτε έχει ωραίο χρώμα ματιών... έχει μεγάλα χαρούμεα φουντουκί μάτια και παράλληλα, μαζί με τη χαρά, κρύβουν και μια θλίψη.
Γιατί ένα τόσο αθώο κορίτσι να 'ναι θλιμένο;
Ήταν γύρω στα 13-14 όταν την γνώρισα.
Με κοιτούσε φοβισμένη.
Δεν μιλούσε.
Προσπαθούσε να ανασάνει.
Ήταν τόσο αδύναμη. Τη λυπήθηκα για λίγο.
Και μετά ένιωσα το παγερό βέλος του θεού Έρωτα να μου τρυπάει την καρδιά.
Κεραυνοβόλος Έρωτας!
Η διάγνωση του Άρη.
Την ήξερε τη μικρή.
Κατά μια σατανική σύμπτωση, την ήξερε από μικρή, τότε που ήταν 4 και πήγαιναν μαζί παιδικό σταθμό, οι γονείς του ήταν φίλοι.
"Από μικρή είχε άσθμα θυμάμαι... Κάποια στιγμή είχε χαθεί για ένα μήνα σχεδόν. Ήταν στο νοσοκομείο. Είχα πάει να την δω. Ακόμη τη θυμάμαι με το οξυγόνο στο στόμα να με κοιτάει με τα μεγάλα της μάτια, χωρίς να μπορεί να πει κάτι. Από τότε είναι πολύ κλειστή. Δεν είχε φίλους. Όσοι την πλησίαζαν, τους έδιωχνε. Μόνο με μένα έκανε λίγο παρέα. Γιατί ήμουν ο μόνος που την επισκέφτηκα στο νοσοκομείο. Είναι ψυχούλα μωρέ, μια χαρά θα τα πάτε αν σου ανοιχτεί"
Αυτά ήταν τα λόγια του Άρη.
Και από κείνη τη μέρα ξεκίνησε το σχέδιο "Νεράιδα".
(...)
Η Λία πάλι νιώθει μόνη της. Θέλει να ανέβω Σαλονίκη. Της λείπω μου λέει. Τρεις μήνες τώρα μιλάμε, μα ακόμη δεν μου 'χει ανοίξει τη ψυχή της όσο θέλω.
Δεν πειράζει όμως. Μου αρκεί πως μου μιλάει.
Μου αρκεί πως υπάρχει.
Μου αρκεί που είναι εδώ για μένα.
Μου αρκεί που περνάμε ώρες ατελείωτες μαζί.
Μου αρκεί ένα χαμόγελο κι ένα της βλέμμα.
Θέλω να 'ναι χαρούμενη. Θέλω να 'ναι καλά.
Χμμμμ... Τι δώρο να της κάνω άραγε;
Είχε γενέθλια πριν βδομάδα.
Δεν μπόρεσα να πάω γιατί είχαμε αγώνα με την ομάδα.
Ακόμη θυμάμαι το κλάμα της στο τηλέφωνο.
"Ακόμη μια χρονιά μοναχικά γενέθλια"
Αυτό μου 'χε πει και το 'κλεισε.
Την ξαναπήρα και δεν απαντούσε.
Έκανε 5 μέρες να μου μιλήσει.
Κάθε μέρα όποτε έβρισκα χρόνο την έπαιρνα μα το 'χε κλειστό.
Φοβήθηκα μήπως έκανε τίποτα κακό στον εαυτό της.
Κι ένα Σάββατο βράδυ, γύρω στις 2 τα ξημερώματα, το κινητό μου χτύπησε ξανά.
"Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Μου λείπεις"
Έκανε πολλές παύσεις.
Σα να 'θελε κάτι να μου πει αλλά δεν της το επέτρεπαν οι τρόποι της.
Πάντα σκέφτεται την αντίδραση των άλλων πριν πει ή κάνει κάτι.
Δεν θέλει να πληγώσει κανένα.
Έχει πληγωθεί αρκετά και ξέρει πως είναι.
Δεν ξέρει να μισεί.
Δεν θέλει να μισεί.
Είναι τόσο αθώα!
Σα να βγήκε απο παραμύθι.
Από πιο παραμύθι όμως;
Την Ωραία κοιμωμένη; Τις ατελείωτες ώρες που καθόμουν και την κοίταζα να κοιμάται.
Την Χιονάτη; Με το κατάλευκο δέρμα της και τα κόκκινα μάγουλα, που κοκκινίζουν πιο πολύ όταν με βλέπει.
Την Σταχτοπούτα; Γιατί είναι τόσο μόνη της μέσα στην οικογένειά της.
Ή μήπως την Τοσοδούλα; Γιατί είναι τόσο μικρούλα.
Απ' όποιο παραμύθι κι αν βγήκε εγώ την αγαπώ και θα κινήσω γη και ουρανό για να 'ναι καλά.
Όποιος τολμίσει και την πληγώσει θα έχει να κάνει μαζί μου!
Την αγαπάω όσο τίποτα άλλο στον κόσμο!!!!
(...)

Το Σαββατοκύριακο ήμασταν συνέχια μαζί.
Πήγαμε βόλτα στην παραλία.
Είναι τόσο ρομαντικά εκεί.
Είδαμε μαζί τη δύση του ήλιου και μου πε πως προτιμά τις ανατολές.
Της είπα να δούμε μαζί την ανατολή.
Δυστυχώς όμως την πήρε αργά ο ύπνος.
Και δεν ήθελα να την ξυπνήσω έτσι ήρεμα που κοιμόταν.
Μου 'χε πει πως έχει πρόβλημα με τον ύπνο.
Όταν ξύπνησε με κοίταξε κατσουφιασμένη.
"Γιατί δεν με ξύπνησες γαμώτο;"
"Κοιμόσουν τόσο ήρεμα"
"Την επόμενη φορά μου υπόσχεσαι πως θα πάμε;"
"Το υπόσχομαι!!!"



Και έμεινε απλά μια υπόσχεση...

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2008

Στο Νυχτερινό Κέντρο

Στο Νυχτερινό Κέντρο (Ναπολέων Λαπαθιώτης)

Τώρα που παίζει το βιολί κι έχουμε πιει τόσο πολύ,
που μ’ έναν έρωτα τρελό σα να’ μαστε δεμένοι
σ’ ένα συντρόφεμα ζεστό, βάνε ξανά να ζαλιστώ,
μεσ’ στ’ όνειρό σου να κλειστώ. Το μόνο που μου μένει.

Γιατί αν λείψει το κρασί και φύγεις άξαφνα κι εσύ
και βουβαθεί και το βιολί με τον γλυκό βραχνά του,
μεσ’ στης καρδιάς μου το κενό, μεγάλο σα τον ουρανό,
θ’ ακούσω πάλι το βραχνό τραγούδι του θανάτου.

Η ηχογράφηση από μένα.....
http://rapidshare.com/files/170628007/sto_nuxterino_kentro.MP3.html

Ασταθής Χαρακτήρας...

Θέλω απόψε να βγω
τον εαυτό μου να βρω
σαν μια σκέψη να ζω στο μυαλό σου
Και με φίλους παλιούς
κολλητούς και γνωστούς
ξενυχτώ μα θα΄ρθώ στ΄όνειρό σου
-
Γύρνα πίσω θα πεθάνω
Έχω αρχίσει και τα χάνω
Πίνω και καπνίζω σαν τρελός
Ψάχνω κάποια να σου μοιάζει
Μα καμιά δε σου ταιριάζει
ήσουνα για μένα ο θεός -
Βρες λίγο χρόνο για μένα
δες ποιος δακρύζει για σένα
καις όσα θέλει η καρδιά μου
τιs πιο μεγάλες στιγμές
βρές λίγο χρόνο για μένα
δες ποιος πονάει για σένα
πες ότι θα ρθεις κοντά μου
τιποτ' άλλο μη λες
-
Μια καρδιά που για σένα χτυπάει
και στα χέρια σου σβήνει
τις νύχτες σε σκέφτεται
Μια ζωή που σαν δάκρυ στα μάτια μου στάζει
της λείπεις και καίγεται
Μια ψυχή που χάνεται και πεθαίνει
Για σένα
κι αν έχεις μάθει την αγάπη να εκτιμάς
για σένα
δείξε σημάδι ότι νοιάζεσαι για μένα
πάψε σου λέω τον εαυτό σου να σκορπάς
γύρνα σε μένα γύρνα σε μένα
-
Στη φωτιά το χέρι μου πάντα έβαζα για σένα,
ό,τι κι αν μου λέγανε, πάντα πίστευα εσένα.
Όμως όλα αλλάξανε, το μυαλό μου έχει γυρίσει,
οι σκέψεις με τρελάνανε, έχω πια αγανακτήσει.
-
Ασε με μια νύχτα μόνο
λάθη κάνοντας να λιώνω
να πονέσω να ματώσω
πόσο σ΄αγαπώ να νιώσω
Ασε με μια νύχτα μόνο
χώρια σου να μετανιώνω
τις πληγές μου να μετράω
να μην έχω πού να πάω
-
Να ’σαι καλά με υποχρέωσες
δε βρίσκω λόγια να πω ευχαριστώ
να ’σαι καλά που δε μου χρέωσες
και τις βραδιές που κοιμήθηκα εδώ
Κρίμα τέτοια βιτρίνα και να ’χει μέσα σκουπίδια απλώς
κρίμα στ’ αλήθεια κρίμα έπρεπε να ’σουν ηθοποιός
-
Βάλε τέλος λοιπόν αν το θες στη ζωή μου
άνοιξέ μου να μπω μίλα λίγο μαζί μου
δωσ΄μου ένα λεπτό μη γυρνάς απ΄την άλλη
άφησέ με να πέσω με ψηλά το κεφάλι
Βάλε τέλος λοιπόν αν το θες στη ζωή μου
αν υπάρχει ευθύνη είναι όλη δική μου
στην υγειά σου θα πιω ένα ακόμα μπουκάλι
μήπως έτσι ξεχάσω πως τελειώσαμε πάλι
βάλε τέλος λοιπόν...
-
Κι αν δεν μπορέσεις τόσα αισθήματα ν΄αντέξεις
απ΄την ψυχούλα μου σου λέω δύο λέξεις
Σ΄αγαπάω...

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2008

Δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδια...

Δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδια...
Δεν μπορώ...
Δεν θέλω...
Με επισκέπτεται στα ονειρά μου ένα φάντασμα...
Το φάντασμα του αγγέλου μου...
Αν ζούσε, την Παρασκεύη θα κλεινε τα 22...
Αν δεν με γνώριζε, θα ζούσε...
"Αν συμβεί κάτι... και έχω την επιλογή... θα γίνω ο φυλακάς αγγελός σου..."
Μ' αγαπούσε...
Κι εγώ τον πίεζα...
"Έλα γρήγορα..." του 'χα πει...
Και βιάστηκε....
Για να μη μου χαλάσει και πάλι το χατίρι...
Μιχάλη μου, συγχώρα με που δεν πρόλαβα να σου πω Σ' αγαπώ....

Τρίτη, 5 Αυγούστου 2008

Σαν μαραμένο τριαντάφυλλο...

Πονάω...
Πονάω πολύ...
Προσπαθώ να σου δείξω πως αυτός για τον οποίο σου μιλάω είσαι εσύ...
Μα δεν καταλαβαίνεις γαμώτο!
Είσαι τόσο τυφλωμένος...
Πονάω...
Πονάω γιατί θέλω να 'σαι καλά αλλά εγώ η ίδια σε πνίγω κάθε μέρα όλο και περισσότερο...
Πονάω που ξέρω πόσο μια άλλη θα 'θελες να 'μαι...
Συγχώραμε που δεν μπορώ να διαχειριστώ έναν (ακόμη) έρωτα που με υπερβαίνει...
Συγχώραμε που σ' αγαπώ...
Συγχώραμε για όλα...
Η ψυχή μου κουράστηκε να περιμένει....
Όχι μόνο για σένα... γενικά...
Σαν μαραμένο τριαντάφυλλο λιώνει σιγά σιγά και βασανιστικά... για μένα...
Πονάω...
Σκοτωσέ με αν μπορείς...
Αν μ' αγαπάς έστω και λίγο... εστώ και φιλικά...
Βοηθησέ με...

Σ' αγαπώ... μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω... θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω...

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2008

Τ α π α ρ α τ ώ!!!!



Μου λες θες να 'μαι σκληρή και δυνατή...
Απ' την άλλη όμως με κάνεις να λιώνω σαν βούτυρο και με πετάς...
Μάλλον δεν θα μάθω ποτέ να κάνω υπομονή...
Δεν ξέρω τι να κάνω...
Φεύγω...
Μη μου μιλάς...
Με πονάς!
Ποτέ δεν θα καταλάβεις πόσο σ' αγαπώ...
Φύγε σε παρακαλώ...
Δεν θέλω να το κάνω χειρότερο...
Εσύ έχεις νευρά αλλά τα δικά μου έχουν σπάσει ήδη...
Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω...
Θέλω να 'σαι καλά...
Συγγνώμη που σ' αγαπώ τόσο...
Δυστυχώς ή ευτυχώς... Δεν θα μάθεις ποτέ πόσο πόνεσα κι έκλαψα...
Σταμάτα να παίζεις με τα συναισθήματα μου γαμώτο!!!


Δεν θα σταματήσω να γράφω όμως...
Το γράψιμο είναι το μόνο πράγμα που μου απαλύνει τον πόνο...
Και μη το ξεχνάς...
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΛΥΠΑΣΑΙ!!!
Όταν αγαπάς κάποιον δεν θες να σε λυπάται!
Και όσο κι αν με πονάς εγώ θα ελπίζω και θα περιμένω...